جدا

تابكی گردم از آن  دلبر  خود  كام   جدا
چند باشم  ز  وصالش  من  ناكام  جدا

من از آن روز كه عاشق به رخ يار شدم‌
گشته  پهلوی  من  از  بستر  آرام  جدا

تو نكو نام و من گمشده رسوا‌ی جهان
خوب كردی كه شدی از من بدنام جدا

اختياری نبود  الفت  خال  و  سر  زلف
ميبرد  دل  ز  كفم دانه  جدا  دام  جدا

تو چه دانی كه چها ميكشم از دوری تو
شب جدا روز جدا  صبح  جدا   شام  جدا

بی خواصی نبود روغن هر چيز كه هست
ليك   باشد    اثر    روغن     بادام    جدا

حاجی آنست كه از راه  وفا  تا  دم  مرگ
نشود  از   تن  او  جامهء   احرام     جدا

عشقری مرد و شبی  ريزهء خوان تو نديد
ميرسد  با  دگران  پخته   جدا   خام   جدا

/ 0 نظر / 28 بازدید